Het is alweer ´een paar dagen´ geleden dat ik voor het laast iets van mij heb laten horen. Daar zijn een aantal redenen voor (welke ik niet allemaal uit de doeken ga doen hier). De belangrijkste reden is eigenlijk, dat ik mij al ruim een week zo beroerd voel als de pest. Dat begon eigenlijk vorige week donderdag al met veel gehoest. Vrijdag´s zat ik op de rand van mijn bed te twijfelen of ik wel aan het werk zou gaan. Ik ben toch maar gegaan. Ik heb wel vaker dat gevoel de laatste tijd. En niet alleen omdat ik dan ziek ben (meer ´ziek van´).

Afgelopen vrijdag was dus een totaal verloren dag. Reeds in de auto er naartoe brak het zweet mij aan alle kanten uit. Stevig rochelend achter het stuur (probeer je het maar niet voor te stellen, want het is geen leuk plaatje). Duidelijk was, dat ik met koorts rondliep. Van de rookplaats (tsja….) naar de plee en weer terug zo ongeveer. Ik heb dat de hele dag volgehouden. De rest van het weekend was ik maar tot weinig in staat en heb mij afgelopen maandag dan ook ziek gemeld. Eigenlijk zou ik vandaag weer heen gaan, maar een gebrek aan nachtrust (door al het nachtelijke gerochel) deed mij vanmorgen niet op tijd mijn bed uitkomen. Morgen nog eens proberen.

Oh. Had ik al verteld dat ik de maandag ervoor bij de Stones geweest was? Nee. Natuurlijk niet. Zij en een aantal vrienden namen mij gezellig mee op stap naar het Bigger-Bang concert. En daar heb ik bepaald geen spijt van. Echt gaaf om die ouwe rockers nog eens een keer mee te kunnen maken. Ik heb er in ieder geval van genoten. Helaas even geen foto´s beschikbaar. Heel fraai was, dat een deel van het podium met de gehele band tot midden in de Arena kon worden geschoven. Dat is – als je midden op het veld staat – zo ongeveer de Stones op je schoot. Wat wil je nog meer? (voor alle wijsneuzen: dit is een retorische vraag en behoeft dus geen antwoord).

Zo. Je bent weer (bijna) helemaal bij in het ´spannende´ leventje van Whot. Rochel, hoest, proest, kuch….